domingo, 17 de febrero de 2013

T.H.E E.N.D

siempre se dijo que es mejor estar sol@ que mal acompañad@,si es que no hace falta mucho más....sólo algo tan sencillo como el tic tac de un reloj...el paso del tiempo, para darnos cuenta de lo que realmente merecemos, y sí! me merezco algo mejor. Ahora me doy cuenta de todo el tiempo que he tirado a la basura pensando en que algún día cambiarías...en que algún día todo cambiaría y volvería a ser como antes..o quizás mejor...q ilusa!
Cada día que pasa y veo tus hazañas...tus intentos de querer hacerme más daño...no te das cuenta de que ya no puedes? todo el daño ya está hecho...así que desde hoy algo ha cambiado! por qué hoy? simplemente porque a veces no basta con que toda la gente te diga que la estás cagando pero bien....que te avise todo el mundo de que te están haciendo la puñeta, o de que te la van a seguir haciendo.....sino que tienes que darte cuenta tu solit@....hay un detalle..por pequeño que sea...que te abre los ojos! ese detalle que hace que se derrame todo el agua del vaso...q se ahoguen los recuerdos y que todo quede en un mal sabor de boca..o en una sensación tipo una mala resaca...pero eso sí...siempre con la maravillosa sensación de haber aprendido de este gran error!! se acabó! no paso página! cierro el libro y lo tiro a la basura!
"Hoy es el primer día del resto de mi vida, porque desde hoy creo que lo más importante de esta vida es saber volar sol@."

jueves, 29 de noviembre de 2012

Definitivamente...

De que coño vas?? non...digoo en serio, é unha resposta que necesito saber!porque cada día estou máis perdida e desorientada, nonsei a que veñen moitas das túas actitudes, de feito, por non saber creo que non o sabes nin ti...
Primeiro fas que tome algunha decisión que implica aceptar compartir cousas da túa vida ou definitivamente deixar de facelo, e cando opto por darche outra oportunidade atópome con esto???
Non te preocupes xa captei a mensaxe, xa teño feitas as maletas para saír definitivamente da túa vida, pero ten en conta, que unha vez que marche será para SEMPRE, e que si salo da túa vida, será en relación a todos os aspectos que ela inclúe, así que non se che ocurra mirarme,falarme, e moito menos pagalas cos que me rodean, cas túas habituais miradiñas de "odio" ou de nonsei moi ben o que...quizáis envidia...sí eso pode ser...
Por diante actúas dunha maneira, por detrás de outra....as persoas que son como unha veleta non son quen de confiar nelas...
Así que xa sabes, esto é un cambio, un cambio para SEMPRE.
Aquí seguirei esperando a que apareza alguén que mereza a pena, ainda que por culpa túa...o resto de persoas que pasen pola miña vida terán que aguantar de min unha certa dosis de desconfianza...xa non me fío, xa non vou permitir que outra persoa entre na miña vida da mesma maneira que o fixestes tí, arrasando con todo o seu paso, sin importar que os cristais que caían o chan e quebraban en anacos, se volverían a  unir de novo,sen importarlle absolutamente nada máis que a súa felicidade en cada momento, sen importarlle a miña en absoluto, non...xa non o vou a permirtir máis.
Esperanzo a que cicatrice.

sábado, 10 de noviembre de 2012

Olvidar...

Mentres eu sigo castigándome con esta soedade....ti xogas a vestirte de felicidade!xogas a facerme ver que che vai moi ben, que eres feliz con ela, máis do que eras conmigo, pero por qué estando con ela non paras de mirarme? por qué pretendes saber en todo momento quen está sentado conmigo, quen entra conmigo nese bar que tantos recordos nos trae???.... non podo seguir con esta agonía....mentres eu sigo esperando a que un día te decidas...ti segues facendo todo o posible para que me sinta ignorada..aínda que a túa mirada diga o contrario...que pretendes?? non o logrei comprender ata agora...e non o lograrei comprender nunca!! ....o mellor é asimilar que a nosa historia se resume nunha triste canción..que ti segues pensando en min pero que algo che limita a intentar facerme dano para que trate de olvidarme de ti..e que espero que algún día te arrepintas de todo o que estás facendo agora......Pasamos moitas cousas, moitos temporais, e seguimos en pé...cada un a súa maneira pero os dous en pé, nonsei ata que punto poderei aguantar....só sei que o mellor vai ser olvidarche!
(Más que no tenerte...me duele tu olvido....)

martes, 30 de octubre de 2012

Gritos....

Gritas, humillas, inferiorízasme....fasme sentir vacía...inútil, atada,máis que atada...encadenada...encarcelada...xa teño visto pelis de presos e de cárceres, con cadenas perpetuas máis levadeiras que esta...

A paciencia ten un límite...o corpo tamén...e se cadra un máis pequeno....

Nin esto é vida...nin eso que ti cres é querer...

Desorientada e farta...sin saber moi ben ata cando poderei soportalo..

domingo, 28 de octubre de 2012

Temores...

Temores que non che deixan vivir sin sobresaltos, sin pensar que algo malo vai a suceder dun momento a outro....sospeitas,probablemente malos entendidos, ou quizáis non....

Canto antes se aclaren antes se irán os temores.

viernes, 12 de octubre de 2012

llega un momento....

En que debes cambiar el libro, porque pasar página no sirve de nada. Nada de lo hagas merece la pena ya...todo es perfecto para ellos...todo, absolutamente todo, menos para ti.

Quizás no merece la pena.....


  Quizás soy yo la que no encajo en este puzzle de perfecciones.


jueves, 11 de octubre de 2012

Con un montón de sueños rotos...(un deseo, un fracaso)


Vemos lo que queremos ver y creemos lo que creemos creer, y nos mentimos a nosotros mismos tanto que con el tiempo nos creemos nuestras mentiras. Negamos tantas cosas que ya no reconocemos la verdad.
A veces la realidad entra a escondidas y nos muerde el culo, y cuando el dique revienta solo te queda nadar. El mundo de los engaños es una jaula, solo podemos auto-engañarnos un tiempo determinado, nos cansamos, tenemos miedo. Negarlo no cambia la realidad, antes o después tenemos que dejar de lado las negociaciones y enfrentarnos al mundo cara a cara con todas nuestras armas; cuando el dique revienta te espera un océano enorme, ¿pero cómo logras no ahogarte? ¿Cómo logras no hundirte cuándo absolutamente todo lo que deseas, y no sólo lo deseas sino que también lo necesitas...no lo puedes alcanzar? 
Muy a menudo, lo que más quieres es lo que no puedes tener. El deseo nos deja con el corazón roto… nos lo desgasta. El deseo puede destrozar tu vida. Pero, la gente que más sufre son esos que no saben lo que quieren, o esos que tienen tanto que no saben apreciarlo y te rompen todavía más, o esos que sí saben lo que quieren pero no pueden lograr tenerlo, y saben que probablemente el alcanzarlo les quede grande y lejos.

Un deseo, un fracaso....da igual, exactamente igual lo que desee, sea lo que sea, lo veré convertido en un fracaso más.