martes, 30 de octubre de 2012

Gritos....

Gritas, humillas, inferiorízasme....fasme sentir vacía...inútil, atada,máis que atada...encadenada...encarcelada...xa teño visto pelis de presos e de cárceres, con cadenas perpetuas máis levadeiras que esta...

A paciencia ten un límite...o corpo tamén...e se cadra un máis pequeno....

Nin esto é vida...nin eso que ti cres é querer...

Desorientada e farta...sin saber moi ben ata cando poderei soportalo..

domingo, 28 de octubre de 2012

Temores...

Temores que non che deixan vivir sin sobresaltos, sin pensar que algo malo vai a suceder dun momento a outro....sospeitas,probablemente malos entendidos, ou quizáis non....

Canto antes se aclaren antes se irán os temores.

viernes, 12 de octubre de 2012

llega un momento....

En que debes cambiar el libro, porque pasar página no sirve de nada. Nada de lo hagas merece la pena ya...todo es perfecto para ellos...todo, absolutamente todo, menos para ti.

Quizás no merece la pena.....


  Quizás soy yo la que no encajo en este puzzle de perfecciones.


jueves, 11 de octubre de 2012

Con un montón de sueños rotos...(un deseo, un fracaso)


Vemos lo que queremos ver y creemos lo que creemos creer, y nos mentimos a nosotros mismos tanto que con el tiempo nos creemos nuestras mentiras. Negamos tantas cosas que ya no reconocemos la verdad.
A veces la realidad entra a escondidas y nos muerde el culo, y cuando el dique revienta solo te queda nadar. El mundo de los engaños es una jaula, solo podemos auto-engañarnos un tiempo determinado, nos cansamos, tenemos miedo. Negarlo no cambia la realidad, antes o después tenemos que dejar de lado las negociaciones y enfrentarnos al mundo cara a cara con todas nuestras armas; cuando el dique revienta te espera un océano enorme, ¿pero cómo logras no ahogarte? ¿Cómo logras no hundirte cuándo absolutamente todo lo que deseas, y no sólo lo deseas sino que también lo necesitas...no lo puedes alcanzar? 
Muy a menudo, lo que más quieres es lo que no puedes tener. El deseo nos deja con el corazón roto… nos lo desgasta. El deseo puede destrozar tu vida. Pero, la gente que más sufre son esos que no saben lo que quieren, o esos que tienen tanto que no saben apreciarlo y te rompen todavía más, o esos que sí saben lo que quieren pero no pueden lograr tenerlo, y saben que probablemente el alcanzarlo les quede grande y lejos.

Un deseo, un fracaso....da igual, exactamente igual lo que desee, sea lo que sea, lo veré convertido en un fracaso más.

sábado, 29 de septiembre de 2012

lo sé..

Lo sé, lo sé...quizás no hemos ganado la partida, pero como a nadie le amarga un dulce...le puse azúcar a  los golpes que me dio la vida...

martes, 25 de septiembre de 2012

Sempre presente nos meus pensamentos.....


Avoa...para min a mellor do mundo enteiro....a única que se lembraba de todas as datas importantes, de felicitarme, sempre a primeira,de cando comecei a camiñar, dos días señalados,dos regaliños navideños, ...lembrábase incluso das datas dos meus exames e de poñer veliñas os sa
ntos dos imposibles e nunca esquecía rezar por min aínda sabendo a miña herexía!Sempre que aprobaba un exámen era porque lle rezara nonsei cantos padrenuestros e puxera nonsei cantas veliñas a nonsei que santo, era feliz axudandome a súa maneira.Era a primeira en alegrarse cando algo me saía ben e a máis apenada cando sabía que o estaba pasando mal.Era a que estaba ahí sempre para apoiarme en TODO, absolutamente en todo. Era a mellor persoa do mundo para gardarme os segredos...e para darme os consellos cando llos pedía.Sempre está presente, pois dela foi de quen máis aprendín na miña vida, sería imposible olvidar a quen me dou tantas boas cousas e momentos que lembrar....a quen todavía se me pon o pelo de punta solo con lembrar a súa voz, , as suas mans, os seus abrazos interminables,os seus biquiños ventosa e como cariñosamente sempre me decía pacholiña!! ou simplemente Albiña, a nosa Albiña....
Avoa...para min a mellor do mundo,cun valor incalculable, sempre presente, antes, agora e SEMPRE!



Nunca esquecedes a alguén importante da túa vida...simplemente aprendes a vivir sin a súa presencia.

sábado, 22 de septiembre de 2012

Y parece que aún fue ayer....


"Recuerdo que hace tiempo, creo que antes de nacer,cuando las horas perdidas llegaban al amanecer,no había que cumplir promesas, el cansancio era de placer,las lágrimas eran de risas ....y parece que aún fue ayer."


Cuántas ilusiones, traje a este mundo al revés. que perdiendo una al dia......creo que aun me quedan dos o tres!!!


Cuánta gente me ha fallado y se ha quedado por el camino...pero aún me queda gente que tira de mi carro!


Cuántas decepciones me he llevado y todo por confiar demasiado....pero siempre hay quién te demuestra apoyo y constancia...

Cuánta gente me ha demostrado más en días que mucha gente en años...GRACIAS!

Cuánta gente egoísta, cuántos consejos baratos me vendieron, cuando a quién más le hacían falta era a ell@s mism@s! (consejos vendo que para mi no tengo!) 



eso por ello que....hoy declaro en bancarrota mis tristezas y comienzo a invertir en sonrisas!!!!!! =) estoy cansada de aguantar, y continuar al lado de gente que no se lo merece!



HAKUNA MATATA! VIVE Y DEJA VIVIR!! VIVE Y SE FELIZ! =)